بانویی مسلط به سه زبان اصیل در دوران قحطی علم …
جهانآرا خانم پاوهای (به کُردی: جیھان ئارا خانمی پاوەیی)، زادهی سال ۱۲۷۵ هجری قمری (۱۸۵۹ میلادی) در پاوه، از زنان نویسنده و شاعر برجسته در دوره خود است که به گویش کُردی گورانی شعر میسروده است.
ایشان از همان آغاز کودکی نزد پدرش، “ملا نشئت پاوهای” شروع به خواندن و نوشتن نمود، و سپس نزد اساتید متبحر شروع به خواندن و آموختن زبان عربی کرد و چون از خانواده اصیل و علم پرور تربیت یافته بود به ادبیات کُردی و فارسی و عربی تسلط کامل پیدا کرد.
«قیبلهم دهماخم» و «هجران بار توم» از مشهورترین اشعار جهان آرا خانم است، که عمدتاً با مضامینی عاطفی و عاشقانه متاثر از تجارب تلخ و شیرین زندگی زناشویی است.
در اشعار ایشان، نخستین جلوههای زبان و صدای ویژهی زنانه در ادبیات هورامی و کُردی و حتی ایران، دیده میشود. او نخستین کسی است که به دور از هر گونه بحث نظری، روابط زن و مرد را توصیف میکند.
گرچه بسیاری از اشعارش به دلایل مختلف، از جمله عدم انتشار و ثبت آنها در زمان حیات شاعر در دسترس قرار ندارد، لیکن با این وجود مجموعهای از اشعار به جای مانده و منتشر شده از وی در دیوانی به کوشش آقای “عدنان مرادی” گردآوری و در تیر ۱۳۹۸ در انجمن ادبی تریفه در پاوه رونمایی شد.
بانو جهانآرا خانم، در سال ۱۳۲۹ هجری قمری (۱۹۱۱ میلادی) در جوانرود، درگذشت.
پ،ن؛ پرداختن به مسائل مربوط به زنان توسط یک خانم آن هم با زبان شعر قابل تقدیر است…
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.